We Facebooken!

FacebookHeb je ook Facebook?

‘Hé, hoe is het met jou dan?’ vraag ik als ik een oud-collegaatje onverwachts tegen het lijf loop. In de drukke winkelstraat raken we aan de praat en wisselen nieuwtjes uit. Als het gesprek ten einde loopt, vraag ik haar of ze ook Facebook heeft. Het lijkt me leuk om op die manier contact te houden.
‘Nee, hoor. Dat Facebook, daar begin ik niet aan. Mijn man heeft het sinds kort ook en hij krijgt ineens allerlei berichtjes en uitnodigingen  van mensen waar hij mee op de basisschool heeft gezeten en al járen niets meer van hoort. Wat moet je ermee? Niks voor mij.’

Vind ik leuk.
Ik vind Facebook leuk. Vóór Facebook zat ik op Hyves en toen iedereen besloot dat het veel hipper was om op Facebook precies hetzelfde dáár te gaan doen, verhuisde ik mee (ik zou willen zeggen dat ik voorop liep, dat ik zo’n trendsetter ben, maar tegen de tijd dat ik eindelijk een Facebookaccount aanmaakte was het eigenlijk al niet hip meer, maar gewoon).

Verslavend.
Ik zette iedere dag iets op mijn pagina. Een fotootje, een opmerking of ik meldde wat ik aan het doen was. Mijn telefoon mocht geen moment mijn zijde verlaten, want als er iemand reageerde, wilde ik dat meteen zien. En reageren op die reactie, natuurlijk.Een leuke en gezellige hobby. Mijn Lief was er iets minder van gecharmeerd en stelde mij op een gegeven moment vriendelijk doch dringend voor om ‘de telefoon nu maar even uit te doen’.  Het resulteerde in een compromis. Mijn telefoon ging op stil. Erg slim van mezelf, want zo kon ik tussendoor stiekem mijn mobiel checken.

De klad erin.
Waar en wanneer de klad erin is gekomen, weet ik eigenlijk niet precies. De behoefte om iedereen te laten weten dat ik met die en die naar de bioscoop was of wat voor toetje er op mijn bord lag, is langzaam afgenomen. Soms is het leuker om iets voor jezelf te houden.

Pro Facebook?
Ook al is mijn meldingsdrang afgenomen, ik houd van dit sociale medium. Heerlijk om zo nu en dan fotootjes voorbij te zien komen van mijn achterneefjes en achternichtjes.  Fijn om te weten dat vroegere vriendinnetjes van mij (weer) mama zijn geworden en dat mijn oom en tante de achtertuin een metamorfose geven.  Ik blijf zeker lekker Facebooken. Berichtjes en vriendschapsverzoeken, ook van mensen die ik nog van vroeger ken, vind ik leuk en zijn altijd welkom.

Vriendschapsverzoek.
Afgelopen week ontving ik een vriendschapsverzoek. Mijn mond viel open. (Bij wijze van spreken dan, want dat ziet er onaantrekkelijk uit). Het was van mijn oud-collegaatje met haar anti-Facebook houding. Met een grote grijns accepteerde ik haar uitnodiging.

Geef een reactie

Nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van mijn laatste (schrijf)nieuwtjes? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief!

Twitter
facebook2twitter2goodreads2