I´m (not?) an addict

ChocoladeVerslavingen, we hebben ze allemaal. De wereld zit nu eenmaal vol met verleidingen, de ene erger dan de andere. Stel, je bent verslaafd aan chocolade. Het liefst doe je je dagelijks te goed aan het bruine spul met als resultaat dat je je broekriem iedere maand weer een standje losser moet zetten. Er kan een moment komen dat je ermee wilt stoppen.

Geen chocolade meer voor mij, zeg je, als je net je vingertoppen aflikt terwijl een overheerlijke Milka reep in je maag ligt te verteren. Dit is absoluut de laatste die je achter je kiezen propt. Al dat ongezonde gedoe. Je pakt het bergje verpakkingen, want, laten we eerlijk zijn, één reep is niet genoeg, één reep smaakt alleen maar naar meer, en mietert dat in de prullenbak.

Je weet zeker dat je het vol gaat houden, want je wilt je niet meer vol vreten met die zoetigheid. Wat heb je eraan? Een paar genietmomenten, dat zeker. Maar een groot nadeel van verslavingen is dat ze allemaal slecht voor je zijn.

Dan komt het moment dat je de boodschappen gaat doen. De snoepschappen lijken je toe te lachen. De gele en rode M&M kijken verleidelijk naar je en je moet de Milka koe met veel moeite aan de kant duwen, wil je verder lopen.

Je houdt vol. Jij bent sterk!

Een verjaardagsfeestje. Je kunt er niets aan doen, maar er wordt een schaal met chocoladerozijnen pal voor je neus geparkeerd. Oeh. Moeilijk. Moet je hier echt de hele avond blijven zitten?

Negeren, die sappige, zoete, smaakvolle snoepjes. Je richt je op je buurman of buurvrouw en kijkt overal naar, behalve naar de rozijnen.

Ach, wat kan eentje nou voor kwaad?

Je steekt je hand in de schaal en voor je het weet smelt de volle, zoete smaak van melkchocolade op je tong.

Je bent verloren! Je moet je inhouden anders zou je je op de schaal hebben gestort en alle rozijnen in een keer in je mond laten glijden.

Gelukkig heb je nog enig besef van zelfbehoud.

Goed, spreek je jezelf toe, je hebt een kleine terugval gehad. Dat is oké. Het gebeurt de beste. Voorlopig geen enkel contact met ook maar iets dat op chocolade lijkt. Sterker nog, je vermijdt voor alle zekerheid zelfs de kleur bruin. De boodschappen laat je door je man, je kind of je moeder doen en verjaardagen zijn uit den boze.

Dagen, weken gaan voorbij. Je werkt, je sport, je gaat op stap met een vriendin, je koopt nieuwe kleren. En ineens realiseer je je dat je al een hele tijd niet aan chocolade gedacht hebt.

Wat een overwinning! Zie je wel dat je het kan, roep je in gedachten uit. En je geeft jezelf een schouderklopje. Je bent volledig afgekickt.

Maar dan. Er komt een moment dat je oog in oog staat met  je verslaving. Die chocolade ziet er lekkerder uit dan ooit en ruikt zo heerlijk zoet!

Ach, een hapje kan geen kwaad.

Toch?

Foto: Flickr

Geef een reactie

Nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van mijn laatste (schrijf)nieuwtjes? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief!

Twitter
facebook2twitter2goodreads2