Een tripje langs een besneeuwde memory lane

1517547_572204346201092_1540592614_n‘Mama, mama, er ligt sneeuw! Mag ik naar buiten?’
Het is zondagochtend en als ik uit het raam kijk, is de wereld bedekt met een flinke laag wit. Niet veel later zijn zoon en Lief, beide gehuld in thermo-ondergoed, een skibroek en winterjas, aan het rondbanjeren in de sneeuw. Het doet me denken aan een tijd dat ik nog een kind was en genoot van dat magische fenomeen ‘sneeuw’ en alles wat bij het winterse weer kwam kijken.

Sprookjesachtig

Mijn meisjesslaapkamer keek uit over een grasveld dat zich uitstrekte tot een sloot met daarachter een dijk. In de lente liepen daar schapen en lammetjes. In de winter was het uitzicht wat leger en killer. Totdat de sneeuw viel. Het gaf de plek iets sprookjesachtigs. Het was het mooiste als er nog niemand door de sneeuw gelopen had. Ik kreeg er een ´to go where no (wo)man has gone before´ gevoel van.

Op de slee

Ik had een houten slee. Dik ingepakt, inclusief bivakmuts en sneeuwlaarzen, gingen mijn vader en ik op pad. Ons keeshondje volgde ons trouw. Uitgelaten duwde ze haar neus in de sneeuw en dartelde rond. Mijn vader trok de slee, waar uiteindelijk de hond en ik op plaatsnamen, over de dijk. Tot aan het gemaal en dan weer terug. Hond en ik verkleumd op de slee. Mijn vader leek nergens last van te hebben. Zelfs zonder handschoenen kon de kou hem niet deren.

Prentenboek

Soms, als het zo lang en hard gevroren had dat er ijs lag op het diep achter de dijk, gingen we schaatsen. Mijn vader en ik. Het diep was net een plaatje uit een winterprentenboek: de hele buurt kwam bij elkaar op het ijs. Een sigaretje roken, de laatste roddels uitwisselen, leren schaatsen op houtjes met behulp van een stoel, en natuurlijk sleeënd van de dijk af het ijs op.  Het diep was the place to be.

Handschoenloos

We maakten lange tochten. Ik herinner me de kou, de priemende wind die in mijn gezicht sneed. Mijn handen die, ondanks mijn handschoenen, na een tijdje totaal versteend leken (en dan heb ik het nog niet eens over mijn tenen….). Geen probleem. Met zijn zakdoek veegde mijn vader de tranen weg die de wind had veroorzaakt. Mijn handen warmde hij op door ze stevig in die van hem te klemmen. (En dit terwijl hij zelf handschoenloos was. Ik bedoel maar).

De kou in

‘Mamaaaa, kom je ook naar buiten?’ De stem van mijn zoontje brengt me terug in het hier en nu. Hij staat voor het raam te zwaaien met naast hem zijn recentelijk aangeschafte slee. Ik denk dat ik eraan moet geloven. Tijd om de kou te trotseren. Lief steekt zijn hoofd om de kamerdeur.
‘Erg leuk, die sneeuw,’ zegt hij, ‘maarruh, heb je mijn handschoenen ook ergens gezien?’

1 Reactie op Een tripje langs een besneeuwde memory lane

  • Mooi stukje nostalgie. Nooit geweten dat ik zo,n bikkel was. Alhoewel, vanmorgen ook 40 km gefietst zonder handschoenen. Dus wat dat betreft is er niet veel veranderd. Voor jou wel want nu kun jezelf de slee trekken. Zo gaat dat en het is in elk geval ook nog goed voor de konditie.

    Groetjes,
    Pap en mam

Geef een reactie

Nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van mijn laatste (schrijf)nieuwtjes? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief!

Twitter
facebook2twitter2goodreads2