Een getal onder de honderd (kort verhaal)

Hart 2Ze draaide de kraan open en stak haar handen onder de koele waterstraal. Ze vouwde ze tot een kommetje en bracht dat naar haar gezicht.

Oh nee, haar make-up!

In plaats van haar wangen met het koele water te besprenkelen, trok ze wat papieren handdoekjes uit de houder.

In de spiegel die achter de wasbak hing, nam ze zichzelf uitgebreid op. Ze plukte aan de stof van haar zwarte jurk in de hoop de vetrollen op haar buik en heupen te verdoezelen.

Wat zou hij van haar vinden? De zenuwen laaiden met hernieuwde energie op.

‘Janine, je weegschaal heeft voor het eerst in jaren weer een getal onder de honderd aangegeven, dus je mag best trots zijn,’ zei ze tegen haar spiegelbeeld.

Op dat moment zwaaide de deur van het toilet open. Een vrouw van een jaar of vijftig kwam binnen en Janine maakte snel dat ze wegkwam.

Ze nam plaats aan haar tafeltje bij het raam en wierp een blik op haar horloge. Wat als hij niet zou komen? De ober bracht haar het bestelde glas wijn en stak twee kaarsen aan. ‘Romantisch afspraakje?’ vroeg hij.

‘Zoiets,’ zei ze.

Ze keek de ober na toen hij terugliep naar de bar van het restaurant. Hij zag er leuk uit, en nee, dan bedoelde ze niet alleen zijn achterkant. Leuke kop, blonde krullen, beetje een kromme neus wat hem juist iets charmants gaf.

Iemand zei haar naam.

Hij was er! Niels was er. Haar blik viel op de spijkerbroek naast haar. Haar ogen volgden een onzichtbare lijn omhoog langs zijn overhemd, tot aan zijn gezicht. Brede kaaklijn, vage stoppels, lichtblauwe ogen. Frederik had niets te veel gezegd.

Achteloos haalde hij een hand door zijn haar en liet zijn blik over haar lichaam glijden. Met een licht gevoel van gêne ging ze staan en ze gaf hem een hand. Toen hij deze weer losliet ging ze snel zitten en friemelde met haar servet. Niels nam plaats tegenover haar. De ober kwam en gaf hen de menukaarten.

Niels sloeg de zijne open en hield deze voor zijn gezicht. Janine probeerde een diepe zucht te onderdrukken. Niet erg uitnodigend. Of zou hij misschien gewoon zenuwachtig zijn?

‘Leuk dat je wilde afspreken,’ begon ze.

‘Ach ja.’

‘Dus je bent een collega van Frederik?’

De menukaart zakte iets naar beneden. Zijn lichtblauwe ogen staarden over de rand in de hare. Hij knikte. ‘Ja, geweldige vent. Hoe ken jij hem ook alweer?’

Tja, wat zou ze daar nu eens op zeggen? Dat ze Frederik al haar hele leven kende? Tijdens haar dunne en dikke periode? Dat hij haar steun en toeverlaat was toen haar moeder overleed? Dat hij eigenlijk in alle opzichten perfect bij haar paste, maar dat de welbekende vonk ontbrak?

‘Van de zandbak,’ flapte ze eruit.

De menukaart zakte wat verder, maar uit zijn ogen kon ze niet opmaken of hij lachte of niet.

‘Op de kleuterschool stal hij mijn rode schepje.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Op een zeker moment heb ik het hem maar vergeven.’

‘Of heb je soms gedreigd op hem te gaan zitten?’ Hij liet de menukaart nu helemaal zakken en lachte hardop, met een snurkend geluid.

‘Pardon?’ vroeg ze. Ze nam aan dat de varkensgeluiden die hij maakte, zijn manier van lachen was. Wat de grap ook mocht zijn, Janine snapte hem niet.

Niels hield op met lachen, richtte zijn blik weer op de menukaart.

‘Heeft u een keuze kunnen maken?’ De ober keek Janine vriendelijk aan. Ze knikte.

‘Jij wilt zeker een salade,’ zei Niels. Hij grijnsde snurkend.

Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen ‘De biefstuk graag, goed doorbakken. En daar zit toch wel veel patat met mayonaise bij?’

De ober lachte een rij rechte tanden bloot. Hij krabbelde iets in zijn notitieblokje.

Niels bestelde en de ober nam de kaarten mee. Niels staarde naar buiten. Ze volgde zijn blik en vroeg zich wanhopig af wat ze hier deed. Die lieve Frederik had haar zo graag een plezier willen doen, maar dit liep uit op een ware nachtmerrie.

In de spiegeling van de ruit zag ze de ober achter de bar staan. Ze ving zijn blik. Dat had ze niet verwacht en ze draaide haar hoofd naar hem toe. Hij keek de andere kant op. Ach ja, nog zo’n vent die haar een dik mormel vond en zich waarschijnlijk afvroeg waarom ze uit eten ging, waarom ze überhaupt nog at als ze zo dik was.

‘Zeg, Niels, ik weet niet waarom je je door Frederik hierheen hebt laten sturen.’ Niels opende zijn mond om iets te zeggen.‘En het maakt mij ook niet uit,’ ging Janine vlug verder. ‘Laten we gewoon proberen een gezellige avond te hebben, niets meer en niets minder. Ik verwacht verder niksvan je en ik zal proberen die opmerkingen van je te vergeten. Goed?’ Zijn mond hing nog steeds half open. Het zag er nogal dom uit, vond Janine. Hij knikte.  Er kwam geen verontschuldiging.

De ober zette de bestelling voor hen neer. De biefstuk smaakte heerlijk, net zoals de vette patatten met mayonaise. Was er tenminste iets positiefs aan deze avond. Ze nam een laatste slok van haar wijn.

‘Ik moet even naar het toilet. Bestel je er nog eentje als de ober langskomt?’

Toen ze langs de bar liep, lachte de ober naar haar. Zijn witte tanden straalden haar tegemoet en ze kon niet anders dan zijn glimlach beantwoorden. Hij hoopte zeker op een grote fooi.

In de toiletten was het stil.  Het geroezemoes en het klinkende geluid van bestek op duur servies klonk dubbel zo luid op het moment dat ze het stille kamertje verliet. In de smalle hal botste ze bijna tegen de ober op, die uit de garderoberuimte kwam lopen. Hij mompelde een excuus in haar oor. Ze maakte een gebaar met haar hand om aan te geven dat het geen probleem was.

Toen ze terugliep naar hun tafeltje, had Niels zijn mobieltje tegen zijn oor geklemd. Zijn niet al te zachte woorden bereikten haar en ze bleef staan. Ze voelde de blikken van de andere gasten in haar rug prikken, maar ze kon niet doorlopen, ze moest luisteren.

‘….dik is.’

‘…’

‘Oh dus ze was nog dikker? Kerel, als ik dat geweten had, was ik er nooit aan begonnen.’

‘…’

‘Ja, nou dan staan we nu quit, okay? Tjezus wat een dik mokkel is dat, zeg. En je had haar moeten zien eten! Vette biefstuk en patat. En ook nog met mayo. Dat snap je toch nie… Hallo? Frederik?’

Hij hield het mobieltje van zijn oor af en keek ernaar alsof hij met zijn ogen de verbinding kon herstellen.

Janine haalde heel, heel diep adem. Ze negeerde de blikken van de mensen, het geroezemoes, het medelijden.

Ze hief haar hoofd, stak nog net haar neus niet in de lucht en zette haar, zo hoopte ze, liefste glimlach op.

Bij haar stoel bleef ze staan. Niels prutste wat aan de knopjes op zijn mobiel.

‘Lukt het?’ vroeg ze. Hij keek op, verschrikt.

‘Euh, nee, de verbinding viel net weg, maar ik zie er eigenlijk niets vreemds aan.’

‘Is het misschien wel eens in je opgekomen dat Frederik de verbinding gewoon heeft verbroken?’

Ze zag hem verstijven. ‘Oh kut,’ zei hij.

‘Is alles hier verder naar wens?’ De blonde ober raakte haar arm aan en bleef naast haar staan. Op de een of andere manier gaf het haar een veilig gevoel.

‘Niet echt, maar dat geeft niet. Meneer hier wil graag de rekening.’ Ze knikte naar Niels. ‘De groeten.’

In de garderoberuimte zocht ze naar haar jas. Nog even wachten, één minuutje maar, dan mocht ze huilen, zo hard als ze wilde. Waar was die stomme jas nou?

Daar! Ze trok hem aan en zonder om te kijken liep ze deur uit. Buiten vielen fijne druppels motregen op haar gezicht, waar ze zich vermengden met haar tranen. Ze stak haar handen in haar zakken en ze voelde iets glads en hards aan haar vingers. Een stuk papier? Ze haalde haar hand uit haar zak en zag een half bierviltje.

Waar kwam dat nou vandaan? Vlak voordat ze het in de dichtstbijzijnde prullenbak wilde gooien, zag ze het gekriebel op de achterkant. Een telefoonnummer.
Voor als je zin hebt in een echt leuke date! Je ober.

Ze veegde de tranen uit haar ogen. Bellen kon geen kwaad. Absoluut niet.

Foto: Flickr

Geef een reactie

Nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van mijn laatste (schrijf)nieuwtjes? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief!

Twitter
facebook2twitter2goodreads2